Znowu rozczulają się ludzie nad przegranym powstaniem, lecą na autopilocie program obowiązkowy.
Z innej beczki, nie jestem zdziwiona atakiem na Woydyłło po jej wypowiedzi na temat Świątek. Uwielbienie łatwo przeradza się w nienawiść. Byliśmy z Kraciastym na występie Woydyłło w Dublinie. Miałam nadzieję na jasny przekaz na temat uzależnień (jasnych przekazów nigdy dość, zawsze pojawia się ktoś, kto mruga oczkami i macha rączkami na wieść, jakie zachowanie w stosunku do uzależnionego daje mu szansę na wyzdrowienie — nie, nie chodzi o zastąpienie alkoholu marihuaną, albo przynoszenie alkoholu do domu, żeby delikwent pił w czterech ścianach, oprany i wytłumaczony przed sąsiadami), ale akurat tamtego dnia dostaliśmy coś innego; publiczność łaknęła wzniosłego banału. Bywa że wzniosłość szkodzi przedmiotowi kultu, szczególnie gdy wierni zapominają, że specjalista wychodzący poza swoją dziedzinę ma prawo grubo się mylić. Cóż. Widzę tu podobieństwo do dram z Tokarczuk — z jej dwóch kontrowersyjnych wypowiedzi ("literatura nie jest dla idiotów" i "kochana, jak mogłybyśmy to pięknie rozwinąć?") wybieram tę pierwszą, drugą uznaję za infantylną. Mam ustaloną opinię na temat tego, kto dyskutuje z ChatemGPT, więc trochę się martwię o Noblistkę.
A skoro o SI, zaciekawił mnie przypadek Christian Faith Madison z Alabamy, który torpeduje pewną automatyczną narrację. 29-letnia Christian przez kilka miesięcy traktowała ChatGPT jako przyjaciela i powiernika. SI robiła to, co robi zazwyczaj, zgadzała się ze swoją rozmówczynią, bo tak działa w tej konkretnej roli złotoustej wyszukiwarki banałów. Obecnie rodzina zmarłej Christian (gdyż nie ma już młodej kobiety wśród żywych) oskarża OpenAI o namówienie jej do samobójstwa. Zazwyczaj przy okazji mowy o sektach, związkach z toksycznymi ludźmi, opowieść zmierza do udowodnienia relacyjnego źródła problemu: to druga strona opętuje, przymusza, stosuje manipulacje, lub przynajmniej nie pomaga jak należy (o jakże byłbym inny, gdyby świat nie był taki jaki jest!) — publiczność szuka winnego i znajduje go. W przypadku ChataGPT po drugiej stronie jest maszyna. Maszyna nie ma intencji, ma program, którego głównym zadaniem jest konwersacyjność, podtrzymanie wymiany informacji z osobą zazwyczaj przeciętną, która chce się poczuć ważna, wyjątkowa, rozumna i po stronie racji. Skarżący zarzucają, że SI tworzyła fałszywe poczucie więzi ... pytanie brzmi w takim razie jakie jest niefałszywe poczucie więzi? Ludzie sami, uporczywie i konsekwentnie, wybierają sobie środowisko — tyle mi mówi ten przypadek.
