Pisarz czy kasjer w Netto?

Czytałam ostatnio o kasjerze z Netto, Polaku w Islandii, który okradał klientów kasując przy okazji ich zakupów kody papierosów. W artykule stało jednak: pisarz, krytyk literacki. Zaczęłam się zastanawiać, co to za pisarz. Coś tam rzeczywiście wydał. A co za krytyk niezależny? Ach, miał bloga na blogspocie :D (opis Jarosława Czechowicza na Lubimy Czytać warto obaczyć samemu). Czyli mój mąż jest komentatorem politycznym, zasadniczo. Niezależnym, bo nikt mu nie płaci. A ja jestem filozofką :)

Z biografii Tony'ego Halika pióra Mirosława Wlekłego jasno wynika mi, że należy mówić o sobie wielkimi słowami. Jeśli do tych wielkich słów nie dorośliśmy, inteligentni połapią się, że coś jest nie tak, ale wcale nie ma ich aż tylu, więc nie trzeba się bardzo martwić: nie pomylę się zapisując regułę, że największą ilość znanych nam języków obcych przypiszą nam ci, którzy nie znają ani jednego języka obcego.

I tu przyszła mi na myśl Bogumiła-Konstancja-Co-Wydała już prawie 500 tomików wierszy. Czy nie jest być może tak, że wielcy cyzelują każde słowo, a mali się nie krępują i wychodzi im to na dobre? Nie mają np. kłopotu z używaniem AI i przedstawianiem tego jako własnych tekstów, bo uznają, że ich czytelnicy są za głupi, żeby to rozpoznać. Albo nawet nie: nie uznają, bo sami są za głupi na takie przemyślenia, więc na ich blogach głupi z głupim rozmawia, czyli jest rozmowa. A rozmowa, kontakt, ekspresja siebie to przecież dobra sytuacja. Czyli głupie i mierne może rodzić jakieś dobro. W pewnym sensie mierna Bogumiła Konstancja jest tylko o krok od wielkiego Fossego: oboje robią swoje. Taka myśl na weekend, przypominajka bezustanna: trzeba robić swoje, mniej się zastanawiać, co ludzie pomyślą?

Zaburzenia tożsamości

Się zdarzają. I inaczej niż kilka lat temu, sądzę, że w związku z zaburzeniem tożsamości płciowej w młodym wieku nie powinno się podejmować działań radykalnych i nieodwracalnych.

Gdy kilka lat temu Anna Grodzka była często na tapecie ze względu na pełnioną funkcje polityczną, urosło we mnie przekonanie, że tranzycji należy dokonywać możliwie najwcześniej, żeby uniknąć późniejszych trudnych (do przewidzenia i odwrócenia) konsekwencji. Czytając przypadki takie jak Keiry Bell, coraz bardziej przychylam się do stwierdzenia, że zakładając późniejsze trudne konsekwencje braku działania, pomijałam w swojej głowie inne, równie trudne, wynikające ze zbyt wczesnej tranzycji. Mając mniejszą wiedzę psychologiczna, nie brałam pod uwagę rzeczywistości z którą stykałam się na co dzień w swojej pracy: problem zawirowania tożsamości (nie tylko płci, ale ogólnie) jest u nastolatków powszechny jak jajecznica na śniadanie, większość z tego wyrasta. Podawanie hormonów, które trzeba będzie brać do końca życia, jako lek na chwilowe problemy, jest z punktu widzenia psychologii rozwoju pójściem na łatwiznę, tym rażącym, że psychologowie doskonale wiedzą (bo uczą się o tym na studiach), że część diagnoz wieku dziecięcego po prostu znika (tak jest np. z ADHD i dysleksją). 

Zabawa językowa w niedzielę rano

Adiunktka, akademiczka, architektka, biolożka, czeladnica, docenta/docentka, doktorka, dyrektorka, etnolożka, filozofka,  inżynierka, kierownica, kolejarka, krytyczka literacka, ministra/ministerka, monterka, naukowczyni, pediatrka, politolożka, polityczka, profesorka/profesora, psycholożka, reżyserka, socjolożka, wykładowczyni.

Przedszkolanka, czyli ... przedszkolak?

Imiona

Przeglądając archiwum prywatnego bloga zauważyłam jak bardzo muszę kombinować, żeby ponazywać kolejne osoby, które przewinęły się przez moje życie. Znam dziesiątki Asiek, mam z tuzin bliższych mi Ew lub Ewelin. Gdy czytam wpisy sprzed kilku lat, czasami nie jestem już w stanie odróżnić o którą z nich mi chodziło. Uzmysłowiłam sobie rano stojąc nad zlewem w kuchni (używam mycia naczyń jako czynności medytacyjnej), że Indianie nazywali członków swojego plemienia opisowo, żeby ich od siebie odróżnić, zapamiętać, imieniem odzwierciedlić charakter człowieka. W naszej kulturze wyglada to tak, jakby się osobę chciało natychmiast zapomnieć, rozbełtać w miksturze innych takich samych imion. W każdym razie tak to działa, z biegiem moich lat coraz mniej Asiek wystaje z mojej pamięci poza ogólną aśkowatość, coraz częściej, gdy kogoś wspominam włączam pstrykanie palcami, tak ludzie są od siebie mało odrożnialni. Przez babcię Manię jako dziecko nie dowiedziałam się jak to jest odwracać się w szkole za każdym razem, gdy ktoś wypowiada moje imię mając na myśli kogoś innego. To teraz mam. Nie pasuję do niczego :)

"Mów mi Marianna" i sytuacja osób transpłciowych w Polsce

(...) i sobie o tym zapomniałam, droga Mu, co miałam Ci onegdaj napisać, a to już luty po półmetku. Otóż, dokument Bielawskiej, nagradzany w Polsce i na świecie, miał pod koniec stycznia pójść w polskiej TV. Nie poszedł, chociaż tak przewiduje umowa (TVP jest współproducentem). Do tej pory nie widzę w sieci żadnego uzasadnienia. Oczywiście wiem, że penisy ich twarde tylko na widok "prawdziwej" kobiety. Znalazłam za to wywiad z główną bohaterką, Marianną, która była Wojtkiem do 47 roku życia. Możesz go przeczytać TUTAJ (wywiad Anny Tatarskiej dla gazety.pl). A powiem Ci, że ja czytam ze zjeżonym futerkiem. Sędziowie decydujący o losach człowieka, nie znają podstawowych zagadnień z tematu, który aktualnie procedują. Rodzice kochają wybiórczo i są w stanie w imię "miłości" niszczyć drugiego człowieka. Dzieci się odwracają, bo wstyd coś powiedzieć znajomym (ale, gdy w domu jest pijący alkoholik, gdy sama pijesz, bo depresja iwogle, Polacy zrozumieją, pożyczą cukru, skomentują Ci na blogu, że oni też od czasu do czasu lubią sobie golnąć). Przez to wszystko do głowy piosenka Kultu mi się przyczepiła i teraz taki mam soundtrack na wtorek. A zaczęłam od Bacha i miało być kulturalnie.

Uściski,
Twoja Mysz mrucząca ... polska, mieszkam w polsce ...