Czcij ojca swego i matkę swoją

Kilka dni temu czekając na męża zabawiłam dłużej w księgarni i przeglądałam książki różne, w tym i takie, których nigdy nie kupię. Jedną z takich pozycji jest z pewością bryk z języka polskiego dla maturzystów — wystarczyła chwila kartkowania, żeby się natknąć na analizy historii biblijnych i stwierdzenie, że nie wszyscy są wierzący, ale dekalog jest przecież uniwersalny. Żachnęlam się przypominając sobie scenkę pt. Całując tyłek Hanka i przykazanie o księżycu zrobionym z zielonego sera. Niech będzie, a cztery pierwsze przykazania (katolickiej wersji katechetycznej) niech szybują w Kosmos, nie wspominałabym o tym, gdybym ostatnio nie odbyła ciekawej rozmowy z naszą gościnią, która opiekowała się kotem, gdy my szlajaliśmy się po Dolnym Śląsku. Wielokrotnie już głosiłam tu i ówdzie kontrowersyjne i wywrotowe opinie o relacjach międzyludzkich, opiekunka kota zrobiła mi tę przyjemność, że mogłyśmy sobie odświeżyć kilka prawd życiowych na przykładzie z życia, jej życia. 

Otóż nasza znajoma zerwała kontakt z rodzicem i nie zamierza go odnawiać mając w pamięci to, co ma w pamięci, a co mnie nie powinno obchodzić. Jest to fakt z jej biografii, skończony, zamknięty i opieczętowany, chyba, że kiedyś postanowi inaczej, przy czym to także nie mój interes. Nasza rozmowa dotyczyła nie tyle samego faktu, bo nie ma tu nic do dyskusji, ile reakcji najbliższego otoczenia. Otóż otoczenie tego tak nie widzi i uważa, że ma prawo pouczać, prosić, upominać oraz rżnąć głupa, okazyjnie nieśmiało proponować pojednanie lub na bezczela transponować przykazanie czwarte. Domyślam się, że doradcy łaski pełni dzielą się na dwie grupy: tych, którzy nie mają pojęcia dlaczego jest jak jest, ale chcą pojednania w cudzej relacji, bo uważają, że tak się robi, oraz na tych, którzy doskonale wiedzą dlaczego jest jak jest, bo byli świadkami zdarzeń różnych, i choć wówczas palcem nie kiwnęli, aby pomóc ofierze, dzisiaj chcą pojednania w cudzej relacji, bo uważają, że tak się robi. Dlaczego chcą wymusić zgodę pomiędzy rodzicami i dziećmi? 

• Bezmyślne stosują wzorce kulturowe, szczególnie, gdy sytuacja nie dotyczy ich bezpośrednio. 
• Wierzą w dobrodziejstwo wybaczania zawsze i za każdą cenę, przy czym wybaczenie jest tożsame z pojednaniem.
• Czują zawiść, że niektórzy ludzie robią w swoim życiu to, czego oni sami nie mają odwagi zrobić. 
• Czują lęk/poczucie winy, bo w głębi duszy uważają, że są beznadziejnymi rodzicami i że tylko czwarte przykazanie gwarantuje im łatwe przebaczenie.
• Czują żal — po śmierci rodzica z którym nie utrzymywali kontaktu snują mrzonki, że gdyby pierwsi wyciągnęli dłoń, relacja w magiczny sposób by się odbudowała i przekuwają to na mądrość życiową sprzedawaną innym.
• Uważają, że każde pokolenie musi wypić swój kielich goryczy zmuszając się do kontaktu z rodzicami — oni to robili i nikt nie ma prawa mieć lżej.

Dodalibyście coś jeszcze?