In a cup of ... / Lockdown again

Trzech Króli dzisiaj. Ciekawa sprawa, bo fakticznie nie wiadomo ilu ich było. Tzn. ilu ich stało w Biblii napisanych, nie mam na myśli realiów, nie mylmy dwóch porządków. Do trzech policzyć wszyscy bez obciętych palców gładko powinni dać radę, w Biblii czasami chyba zbyt gładko, stąd konfuzja. Opis pokłonu znajduje się tylko u Mateusza, i nie daje pewności ani co do liczby, ani profesji gości. 

Tyle o mitologii (którą, i owszem, czytam, czytam). Kilka dni temu przyjemnie zaczął się nam rok 2021, który został ogłoszony m.in. rokiem Lema i Różewicza. Pięknie bardzo, postanawiam się z dzieł autorów owych podciągnąć. A przyjemnie się zaczął, bo spędziliśmy go w niewymuszonym towarzystwie, na wyjeździe, pod górą, którą darzymy uczuciem, ja wznosząc toast tym oto kubkiem herbaty czarnej, z miodem i cytryną: 

Okazji do ćwiczenia otwartości na niepewność i zmiany będzie sporo — siedzimy właśnie w trzecim dużym lockdownie, który zaczął się zresztą w ten sam dzień, gdy wyruszyliśmy pod górę Carlingford napić się herbaty z miodem i cytryną. Nikt nas wtedy nie zatrzymał, ulice puste, spokój, cisza, Księżyc patrzy. Nikt nas nie zatrzymał, nawet trochę szkoda, bo moglibyśmy powiedzieć, że jedziemy jako grupa wsparcia, gdyż taka była prawda najprawdziwsza. Byliśmy support squad na poważnie i na trzeźwo, zaopatrzeni we wspierające sałatki. Następnego dnia obudziliśmy się w sypialni z widokiem na górę oświetloną Księżycem, trudno mi sobie teraz wyobrazić lepszy początek roku, nawet jeśli data jest umowna, a realia ogólne surowe. Lockdown w Irlandii się cały czas dokręca, ostatnio przesuwany jest powrót uczniów do szkół, a budownictwo non-essential ma składać koparki i do domu. W szpitalach jest więcej pacjentów z covidem niż kiedykolwiek, widać, że obywatele balowali w czasie przesilenia jak się patrzy — czasami rozumiem, a czasami nie rozumiem.

Nie wiem, czy w tym roku będę pisała krótko czy długo, często czy rzadko. Miło jest, gdy rzeczywistość dostarcza sposobności do jej komentowania, ale i niemiło bywa. Taka dwoistość jest rzeczy na świecie. Zimno. Dla niektórych to dobra wiadomość, ja z Kraciastym grabieję na chłodnym wietrze, tak więc zimowe zdobywanie K2, Carrantuohill, czy choćby pagórka za wsią nie zdarzy się nam w tym życiu. Siedzimy w domu, bo zimno, i siedzimy w domu, bo lockdown. Wyruszam w krainę Wzmożonego Czytelnictwa, chcącym i mogącym życząc szybkiego zaszczepienia.