Nowy rok

Pod wpływem chwili zajrzałam wczoraj na stronę mojego starego zakładu pracy. I co ja tam widzę - te same nazwiska osób wykonujących te same czynności. Tylko na moim stanowisku dywersyfikacja, ci, którzy mieli odejść, odeszli. Przypominam sobie krytyczne głosy dotyczące polskiej szkoły, frustracje obecne na każdej niezobowiązującej herbatce z uczycielkami, obietnice, że to już ostatni rok, że tak dalej nie będzie, bo ja pierdolę. Tymczasem ludziki płyną corocznie na coraz bardziej sfatygowanych źdźbłach, nucąc tę samą piosnkę o już już nadciągającej zmianie, która się nie zdarza, nie licząc przybywających kurzych łapek i cukrowych oponek w miejsce talii. Dlaczego zmiana jest tak trudna? Dlaczego budzi taką niechęć, nawet, gdy to tylko nowy interfejs?

Tymczasem byliśmy w piątek na długim spacerze w okolicach doliny Glendalough. Pogoda nam dopisała, sztorm Alex, który teraz przetacza się przez wyspę, jeszcze nie wychynął zza zakrętu, goretex przydał się mi więc głównie do ochrony przed wiatrem. Czytam dzisiaj, że pan Gore zmarł ponad dwa tygodnie temu. Wiele lat wcześniej, na jakiś czas przed moimi narodzinami, odkrył polimer próbując opracować patent na nową, wytrzymałą taśmę hydrauliczną. I tak, od kiedy chodzę z moim mężem, a chodzić z nim bardzo lubię, zawsze gdzieś mam skiperowany wynalazek pana Gore, który chroni mnie przed wiatrem i deszczem. Patrzę na nasze zdjęcie, ja przytulona do męża, goretex na grzbiecie, dziób uśmiechnięty. Rok właśnie zatoczył koło, zaczynam swoje kolejne 12 miesięcy podróży naokoło Słońca, przygotowana na najlepsze, ale i z goretexem w plecaku, gotowa wyjść także w deszcz. Życie na nas nie poczeka..