Ideały

Najlepiej odprowadź go na dworzec, po plecach poklep, i nim powiesz cześć,
i zanim znów przepadnie gdzieś, rzuć parę groszy, jeśli możesz.
Koleżka pogniewa się być może, lecz zaraz potem w kieszeń wciśnie je,
A kiedy znikniesz, skuli się jak smętny, oskubany orzeł.

Mizerne się pojęcie ma, co karą jest, a co nagrodą,
Jak mrówka, co się sama pcha do słoja z posłodzoną wodą.
Traktuje go jak losu gest, lecz na to, że tak jest
Lub że się jakoś wyjdzie cało z tej kąpieli - nie licz.

Dlatego nawet mu nie tłumacz,
że ideały się sfajdały, bo nieważny grzech, gdy ważny cel.
I starczy wyprać je w perfumach
A dalej fajne są, choć z każdym praniem tracą swą dziewiczą biel.

Ci, którzy w garści mają świat, też nie tłumaczą się przed nikim.
Mniej więcej co dwadzieścia lat i tak zmieniają podręczniki.
Więc jeśli czarne ma być białe, niech tam będzie, jakie chce.
Ty zrozumiałeś to, on nie, choć obu diabeł stróż doradzał,

Oczy zmruż i już.

Piotr Bukartyk - Ideały.